Chód jest sposobem przemieszczania w przestrzeni. Są to powtarzalne cykle lokomocyjne kończyn i ciała w przód podczas gdy ciało musi utrzymać chwiejną równowagę. Chód osobniczo różny, ale ma też szereg wspólnych cech, obserwowanych u wszystkich osób. Każdy człowiek dysponuje bowiem sobie tylko właściwym, charakterystycznym chodem.

Ta indywidualność chodu jest wynikiem wytworzonego w dzieciństwie, a później utrwalonego, stereotypu ruchowego. Zależy ona także od wieku i temperamentu człowieka oraz od wielu innych czynników.

Pomimo powyższych różnic, w chodzie każdego człowieka można wyodrębnić pewne wspólne cechy, pozwalające na określenie chodu jako fizjologiczny.

Cechy chodu prawidłowego:

  • dwunożność
  • naprzemienność
  • przedsiębieżność
  • symetryczność ( symetryczny, izochroniczny - czas podporu taki sam po obu stronach, izotoniczny - stałe napięcie mięśni) i harmonijność.

Chód składa się z dwóch rytmicznie następujących po sobie faz:

Fazy podporu - która dzieli się na trzy okresy: oparcia pięty, pełnego obciążenia i odbicia, stanowi 60% czasu pełnego cyklu, z czego 10% stanowi podwójny podpór, 40% pojedynczy podpór, 10% podwójny podpór.

Fazy wykroku - stopa nie ma kontaktu z podłożem, stanowi 40% czasu cyklu.

Istota chodu polega na przekształceniu obrotowych ruchów stawów na linijne przemieszczenie ciała. Podczas kolejnych kroków środek ciężkości ciała wykonuje ruchy po krzywej sinusoidalnej, biegnącej po wypadkowej dwóch płaszczyzn ? strzałkowej i horyzontalnej. Wiąże się to z unoszeniem ciała podczas odbicia i przenoszeniem ciężaru ciała na kolejne nogi podporowe.